Een bijzondere laatste wens aan het sterfbed

Een aantal weken geleden stond ik bij de herdenking van kamp Amersfoort, toen ik gebeld werd door de directeur van Stichting Sociaal Goud. Ondanks dat de herdenkingsceremonie al voorbij was stond ik nog wel op de locatie en vond ik het niet netjes om op te nemen. Ik nam op en zei; "Marleen ik sta nog op de locatie bel je straks terug" en zonder te luisteren hing ik op.

Terwijl ik een foto liep te maken van Foppe Dupon, een van de oorlogsslachtoffers voor het boek; "Wie vertelt het als ik er niet meer ben?" kwam er een bericht binnen. Ik zag op het scherm 'dhr. Dijkstra' staan. Mijn hart sloeg op hol, ik voelde het enorm bonken van spanningen. Mijn gevoel zei, 'dit is foute boel'. Ik wist niet hoe snel ik het terrein af moest lopen en belde Marleen terug. Marleen kwam met heel droevig nieuws; 'dit is het laatste weekend van dhr. Dijkstra, maar hij heeft nog een laatste wens'. Het was even stil, omdat ik mijn tranen liet gaan. Tranen van onbegrip en tranen van verdriet. "Hij wil jou nog graag zien!"

Hals over kop stapten we weer terug in de auto. Terug naar Friesland, ik moest en ik zou zijn laatste wens nog vervullen. Het heeft mij een boete gekost, maar die nam ik voor lief. 17.30 uur liep ik Donia Hiem van Zorggroep Hof en Hiem binnen, vragend naar de thuiszorg of ze wel even met mij mee naar binnen wilden lopen. Tranen liepen over mijn wangen, dhr. Dijkstra was blij mij te zien. Nu kwam zijn allerlaatste wens uit. Op de 'heldere' momenten hebben we nog kunnen genieten! Rond 21.00u vertelde ik dhr. Dijkstra 'ik pak even een dekentje hoor en ga hier even op het andere bed liggen. Ik ben en blijf bij u, maakt u zich maar geen zorgen'. Krap twintig minuten heb ik gelegen exact om 21.23u hoorde ik de ademhaling veranderen. Ik sprong van het bed af. Pakte dhr. Dijkstra zijn handen vast en ondertussen drukte ik op het alarm wat Dijkstra om zijn pols droeg. Hij schokte wat maakte dat ik schrok. Ik kreeg de thuiszorg aan de lijn en vertelde 'alsjeblieft kom snel hij is nu echt stervende'. Circa 5 minuten later drukte ik weer op het alarm. Huilend, omdat de heer Dijkstra vredig was gestorven. Terwijl hij stervende was sprak ik mijn laatste woorden naar hem uit. Lieve woorden die alleen voor ons samen bestemd waren.

Dankbaar voor het feit dat dhr. Dijkstra niet eenzaam is gestorven en gelukkig heb ik daar deel van uit kunnen maken.

Wij leerden elkaar kennen door mijn leeratelier Stichting Sociaal Goud die graag wilden dat ik meedeed aan een pilot opname voor de NPO. Voor een week lang trok ik in bij dhr. Dijkstra en al snel klikte het tussen ons. Ik ben gek op rabarber dhr. Dijkstra wilde dit graag voor mij koken en terwijl ik de tafel dekte zag ik de pot met suiker uit de handen van dhr. Dijkstra vallen. Ik denk dat er meer suiker in de pan zat dan rabarber. "We hebben ontzettend gelachen." Op de laatste dag wilde ik dhr. Dijkstra verrassen. Niet zomaar een verrassing, een verrassing die hij nooit weer zou vergeten.

Dhr. Dijkstra was een man van de paarden, hij heeft altijd paarden gehad tot zijn been geamputeerd werd. Nooit heeft hij weer wat met paarden kunnen doen tot mijn verassing. Ik had een paard en wagen geregeld. Wij hebben ontzettend genoten wat een tocht, een dierbare tocht die mij altijd zal bijstaan.

Af en toe na de filmweek bleef ik nog weleens bij hem slapen. Op een dinsdagavond had ik spontaan bedacht; "ik zal dhr. Dijkstra verassen" en stapte in de bus richting st. Nicolaasga. Onderweg belde ik dhr. Dijkstra op en vertelde dat ik onderweg was. "Oh wat leuk! Ik ga wel even te schudjassen (red. Friese voorganger van klaverjassen), maar ik zorg er wel voor dat jij even mee mag doen met rummikub".

Pas die avond kwam ik erachter dat dhr. Dijkstra een 'nachtdraver' was. Het was 02.00 uur midden in de nacht toen wij eindelijk thuiskwamen. 's Ochtends 09.00 uur moest ik natuurlijk weer naar stage. Dit soort momenten zullen mij altijd bij blijven.

"Stichting Sociaal Goud, een innovatief platform dat zich inzet tegen eenzaamheid onder ouderen."