en-5 weken Tadzjikistan

05/10/2018

"Het zit erop, de 5 weken zitten erop." Nu kan ik jullie vertellen hoe prachtig mijn reis was en hoeveel ervaring ik heb op gedaan, maar dat is niet exact hoe het is geweest. Het was vooral een bijzondere reis, een reis om over te schrijven. Een reis wat veel energie en doorzettingsvermogen heeft gekost. Woorden schieten te kort, omdat ik jullie zoveel te vertellen heb. Het is mijn reis, mijn verhaal, mijn gevoelens, mijn angsten, mijn ontwikkelingen, mijn heimwee, mijn lachen gieren en brullen, mijn genieten, mijn ... en zo kan ik nog lang doorgaan. Ik werd geconfronteerd met mijzelf, omdat ik alleen op mijzelf kon terugvallen.

Ik heb mij alleen gevoeld, gehuild en gedacht: "wat hebben wij het eigenlijk prachtig in Nederland." Pas wanneer je op jezelf wordt aangewezen kun ervaren hoe eenzaam het kan voelen. Vooral in de eerste dagen had ik hier heel veel moeite mee, ik wilde terug naar huis, terug naar mijn familie, terug naar zekerheden, maar dat heb ik niet gedaan. Normaliter heb ik het altijd druk en ben ik vaak niet afhankelijk van personen, maar zodra je in een, compleet vreemd land wil ik nu ook weer niet zeggen, omdat ik er 2x eerder ben geweest, maar nooit was ik daar alleen en nu wel. Ik had Anora, maar geen andere Nederlander waarmee ik fijne gesprekken kon volgen. Nee ik was aangewezen op mij zelf en dat zorgde voor lange dagen, momenten dat ik mij verveelde en niet wist wat ik moest, omdat ik afhankelijk was geworden van Anora. Zonder Anora had ik mijn reis nooit kunnen maken, omdat ik dan geen communicatiemiddel had.

Het valt mij moeilijk te omschrijven wat ik heb gezien, wat voor angsten ik vooral de eerste week heb moeten doorstaan. Ik kreeg video's vanuit Nederland toegestuurd met de beelden van de aanslag. Het beangstigde mij juist meer. Durfde ik nog wel in de kleding te lopen die ik speciaal met heit, mem en mijn zusje Annemiek had gekocht? Nee eigenlijk niet en daardoor heb ik Tadzjiekse jurken aangeschaft met alles erop en eraan, alles voor mijn eigen veiligheid.

Tijdens mijn verblijf op het platteland bij Anora en haar moeder werd iedere ochtend mijn 'bed', een soort van deken op de grond met een hoeslaken als slaapzak en 2 harde kussen waarvan ik geen idee heb wat erin zat, opgeruimd, koffie gezet en de emmers werden gevuld met water voor een douche. Ondertussen werd er een gebakken ei met zout voor mij gemaakt en s' avonds werd mijn bed weer opgemaakt, maar wel heel strak en netjes.

Douchen in de rivier, twee weken lang. De ene dag zag je een ui drijven, de andere dag een appel en een dag later zag je wat drijven wat je liever niet zag drijven. Achteraf gezien heb ik drie weken lang een enorme luxe gehad bij Anora! Iedere dag kon ik 'douchen' door het water over mij heen te scheppen. De eerste dag kreeg ik spontaan smetvrees, omdat dit compleet anders voor mij was. Gelukkig was ik met een dag al genezen, want hier moest ik mee dealen. Het is bijzonder om dit te hebben mogen ervaren.

"Hoe is het Social Work in Tadzjikistan geregeld?" Dat was mijn de vraag die ik mij stelde vanuit mijn opleiding. Stiekem was die vraag al beantwoord, maar zeker wist ik het niet en die vraag kon ik bij dag 1 al beantwoorden en nu nog beter verwoorden door mijn ervaringen met deze bijzondere cultuur. Er bestaat geen Social Work in Tadzjikistan, alleen maar caritas vanuit bijvoorbeeld Nederland of 'artsen zonder grenzen'. Mijn reis bestond alleen maar uit Social Work, de verschillende waarden en normen, ervaren hoe men hier leeft, een beeld creëeren van alle omstandigheden, het politieke beleid en de vele andere competenties binnen het gebied van Social Work.

Tadzjikistan het land van de druiven, het land van de armoede, het land van een 'groeiende' welvaart, het land van heel veel zand. Soms stond ik gewoon letterlijk te zand happen, ha ha. Het land met een, voor mij, beangstigd verkeer, vieze uitlaatgassen, het land van niet geregistreerde taxi's, het land van veel 'zwartwerk'. Het land waar het normaal is om je oogst langs de wegen te verkopen, over autowegen heen te lopen of te spelen, tegen het verkeer inrijden, de bizar slechte wegen, maar ook de goede wegen. Het land van veel oppervlakte, maar weinig inwoners. Het land van de hoge, maar stijle, onbewoonbare bergen. Het land van blote voeten, in huis liep je nooit op slippers of schoenen, maar altijd op blote voeten. Het land van... en zo kan ik nog uren doorgaan.

Er word veel gebouwd in Tadzjikistan, mooie gebouwen om te zien. Persoonlijk vergeleken met mijn eerdere interpretaties vind ik de cultuur niet heel erg veranderd. Het initiatief komt nog steeds niet bij de mensen zelf vandaan, maar dat kun je ook niet een, twee, drie veranderen. De lonen zijn en blijven verbazingwekkend LAAG voor de hoeveelheid uren dat men daar werkt. Vergeleken met 2010 en 2011 is het eten voedzamer geworden, maar de hygiëne blijft voor ons als Nederlanders ver te zoeken?

Als westerse vrouw heb ik mij daar niet heel veilig gevoeld, omdat het een mannelijk dominante cultuur is. Een vrouw is minderwaardig en zo heb ik dat ook ervaren. Ik werd boos, arrogant, half omver gelopen, maar ook lief aangekeken op straat en dat kan te maken hebben met het feit dat ik westers ben, maar ik heb het puur als vrouw ervaren.

Voor de aller laatste keer, nog een keer 50 minuten lang verbazingwekkend om mij heen kijken. De afgelopen dagen was ik heel bewust al definitief afscheid van het internaat aan het nemen. 'De stoute schoenen gingen aan' en ik ben alle 3 de etages van het internaat doorgelopen. Deuren die open waren heb ik geopend en bekeken. De hoeveelheid wat ik nog nooit gezien heb, heb ik nu wel gezien. De gehele begane grond is heel netjes, dat is natuurlijk wat men direct ziet. Ik schrok van de andere 'school' gangen, sommige stukken waren vernieuwd, maar het grootste stuk van de tweede etage van de 'school' binnen het internaat was nog niet gerenoveerd. De koude donkere gangen geven mij een 'naar' gevoel door de eerder vertelde verhalen in 2010 en 2011. Ik liep snel terug naar het vernieuwde gedeelte op de tweede etage en zag Bibi 'beppe', (docent Russisch) zitten. Ik werd uitgenodigd om plaats te nemen in het lokaal en puur rond kijken ervaren hoe de kinderen er zitten. Beppe gaf mij een vertrouwd, maar vooral een liefdevol gevoel toen ik er zat en dat deed mij enorm goed.

Tijdens mijn wandeling in mijn 'stoute schoenen' zag ik verschillende leraren die de lessen van volgende week aan het voorbereiden zijn, schoonmakers die dit bizar grote gebouw schoonmaken en de tuin werd netjes onderhouden.

Ik ben vele malen uitgenodigd bij de mensen thuis, maar ondanks dat er geen tijd meer voor was had ik de uitnodiging ook niet meer geaccepteerd. De mensen in Tadzjikistan willen je alles geven om het jou naar het zin te maken, maar ik weet ook dat ze weinig geld hebben. Ik wilde puur dat ze het aan hun zelf gaven, omdat er al niet veel was. Ik waardeerde de uitnodigingen enorm, zo ontzettend lief!

Eerder deze dagen liep ik spontaan een klaslokaal binnen en zakte half door de vloer heen. Naar mijn idee was het al bekend bij de directie, omdat het provisorisch op de Tadzjiekse manier gemaakt was ha ha. Een stuk hout was uit de vloer, dit was gerepareerd met een stuk zeil.

Zoals ik het interpreteerde werd ik aardig geliefd door het personeel, de kinderen, maar ook door de directrice en dit werd bevestigd! Wij werden als groep uitgenodigd bij de directrice om ons te bedanken voor onze inzet. De kinderen komen komend weekend weer terug en zullen dan een compleet nieuw gebouw zien staan en dat wordt door ieder gewaardeerd van het internaat. Ieder kreeg een presentje als dank, maar ik kreeg persoonlijk een extra gift van de directrice. Typisch Tadzjiekse handgemaakte (winter) handschoenen, wat een prachtig gebaar!

De twee Tadzjiekse jurken heb ik aan twee lieve vrouwen met hetzelfde postuur gegeven. Ze waren zeer verrast en heel dankbaar! Als dank kreeg ik zelfgemaakte fruitsappen. Wat een voortreffelijk lekkere sappen, we hebben ervan genoten.

Na twee weken heb ik inmiddels werkers handen gecreëerd. "Blaar hier, knijpblaar daar, open plekjes hier en daar" en met de niet te vergeten bizarre werkomstandigheden kan ik met trots zeggen ondanks dat wij het voegwerk uit laten besteden is woensdag het washok, het overgebleven materiaal en gereedschap opgeleverd aan het internaat.

Lieve Tadzjiekse mensen door wie ik geliefd ben; "bedankt voor de waanzinnige ervaringen, voor jullie hulp voor alles wat jullie mij hebben kunnen bieden. Ik ben jullie enorm dankbaar! Het gaat jullie goed, maar pas goed op jullie zelf!"

2010 was mijn eerste reis naar Tadzjikistan. Als jongste deelneemster van net 16 jaar oud begon mijn avontuur. 2011 het vervolg van 2010, ik moest en zou het nogmaals ervaren. Ik realiseer mij nu pas dat ik destijds jonger was en het nu echt bewust heb ervaren. Het besef zit er goed in, ik ben emotioneel geraakt in wat voor omstandigheden zij leven vergeleken met Nederland.

Anora and Ochajon thanks for everything, thanks for the lot of love, thanks for the safe place, thanks for the shower every day, for the food en don't forget the nice coffee, thanks for the lot times of laughs, to everything! Anora (Jon), I know you will be finishing the university with really good marks. I don't forget you and your mom, you have some special place in my heart. I'm so proud of you!

Ik maakte voor Anora het verschil door haar een laptop te geven van het sponsorgeld. "Lief van je, jij maakt voor Anora het verschil," deze woorden deden mij enorm goed om te lezen.

Deze reis heeft veel voor mij betekend. Mijn doorzettingsvermogen en vechterslust hebben hard moeten werken om de reis te kunnen volbrengen. Ik heb veel gezien, veel geleerd, vele nieuwe ervaringen mogen opdoen, maar na vijf weken in bizarre omstandigheden, verbazingwekkende gebeurtenissen en niet te vergeten de verschrikkelijk hoge temperaturen hebben geleefd ben ik fysiek op.

Het afscheid nemen viel mij zwaar, want ik weet dat ik de mensen hier nooit weer zal zien. "Zeg nooit, nooit, maar mijn laatste hoofdstukken zijn gevuld en hiermee sluit ik definitief het boek."

Vier dagen, 96 uren om bij te komen van mijn avontuur en dan begint school. "Ja, ja volgende week rond deze tijd zitten mijn eerste schooldagen er alweer op. Dat vind ik niet raar, maar heel bijzonder ha ha."

Lieve volgers ik wil jullie bedanken voor alle lieve berichten. Ik hoop dat ik jullie heb kunnen inspireren met mijn verhalen over mijn reis, mijn gevoelens, mijn angsten, mijn ontwikkelingen, mijn heimwee, mijn lachen gieren en brullen, mijn genieten, mijn ... tot snel!

Liefs, 
Geartsje ❤️