VERGEET MIJ NIET, ALS LAATSTE WENS

VERGEET MIJ NIET, ALS LAATSTE WENS

Zes weken geleden, ja zes weken geleden zaten wij (Marieke Zondervan en ik, Geartsje Pols) nog samen met 'pake' Foppe Dupon bij Sietske Koole- de Boer, pastoraal medewerker van de gemeente Garyp op de koffie. Een bakje koffie met een heerlijke appelflap voordat Foppe Dupon de kinderen van de basisschool zijn verhaal, zijn leven in de oorlog mee wilde geven.

"Dot ik dit no noch mei meitsje, by ien fan'e gemeente thus ope kofje."

Een paar weken geleden raakte Foppe Dupon onverwacht in het ziekenhuis. Tegenslag op tegenslag en na zoveel tegenslagen te hebben gehad was het lijf echt op. 'Mijn lijf is echt op.'

Donderdag 27 juni zat ik op school. Leren voor het tentamen die ik om 19.00 uur moest maken. Terwijl ik de begrippen aan het stampen was belde Gjalt mij met het verdrietige nieuws.

Donderdag na het telefoongesprek heb ik direct de fotograaf gebeld. Alles met tranen uitgelegd en de vraag gesteld of hij alsjeblieft voor vanavond de geselecteerde voorkant klaar kon hebben zodat ik vrijdag de voorkant kon laten zien. De voorkant van ons boek.

Donderdagavond ben ik rond 21.00 uur thuisgekomen. Bij thuiskomst heb ik eerst even heerlijk bij mijn lieve buurvrouw mogen uithuilen. Vervolgens heb ik mijn complete nachtrust aan mij voorbij laten gaan. Ik stond erop om het verhaal uit te schrijven. Hoe vermoeid ik ook was. Ik moest en zou het schrijven, omdat ik wilde dat 'pake' Foppe dit nog zien.

Inmiddels 12 koffies verder was ik de volgende ochtend 08.20 uur klaar met het droevige levensverhaal van Foppe Dupon. Rond 08.45 uur reed ik naar school om te printen en onderweg bedacht ik mij nog 'wat doe ik met deze vermoeidheid nog op de weg'... Voor één groot doel! Afscheid nemen van een bijzonder, inspirerend, liefdevol persoon.

Eenmaal aangekomen bij Foppe Dupon. Hij was zo blij om ons nog te zien. Hij wilde absoluut afscheid van ons nemen. Velen liet hij niet meer toe, alleen belangrijke mensen.

Echt kapot, meer dan kapot. Zijn woorden, die oprechte woorden naar mij gericht met tranen in de ogen vertelde hij mij nogmaals hoe trots en blij hij met mij is. Ik vertelde Foppe dat ik hem echt als mijn 'pake' zag waarop hij reageerde; "gelukkig heb ik dat voor je kunnen zijn. Ik zie jou ook als een echte dochter". Ik moest hem beloven hem niet te vergeten. Ondanks alle emoties is het goed, hij is klaar om te gaan. Klaar om weer herenigt te worden met zijn lieve vrouw en van boven blijft hij mij steunen. Foppe Dupon zal mij bijstaan met de lezing, tijdens het uitbrengen van ons boek. Samen hebben we gehuild gelachen en vooral afscheid genomen drie dikke tutten en een knuffel met tranen. We spraken elkaars laatste woorden naar elkaar uit.

Begin maart 2019 mocht ik u leren kennen naar aanleiding van ons boek "Wie vertelt het als ik er niet meer ben?" Jack Kooistra, onze lieftallige vriend wist mij met u te koppelen. "Hij stelt het buitengewoon op prijs dat iemand van jouw generatie de verhalen van 1940 - 1945 op schrift brengt en daarom wil hij gaarne zijn (gevoelige) belevenissen aan je vertellen", aldus Jack Kooistra.

Samen zijn wij naar Foppe toe gegaan en zoals ik eerder al eens schreef; "Soms word je geraakt door mensen, maar Foppe Dupon raakte mij diep tot in de tenen met zijn verhaal. Zijn leven. In de begin jaren van de oorlog gebeurde er weinig ondanks de beperkingen van de bezettingen. Tot zomer 1943. Toen brak de hel los. Pas toen werd het een gruwelijke oorlog. Foppe werd 'kapot' geschoten door de Duitsers, maar wonderbaarlijk is hij nog in leven".

"ONZE LIEVE INSPIRERENDE FOPPE, IS HET GEZICHT VAN ONS BOEK"

Bij binnenkomst zag ik iets bijzonders, iets bijzonders in deze lieve man. Ik keek Marieke aan en knikte, ik wist het, Foppe moest de voorkant worden van het boek! Het team was binnen een dag geregeld en twee weken na ons eerste contact haalde ik Foppe op om naar Ede te gaan waar een team voor ons klaar stond om bij de Geallieerde tank te shooten. Foppe werd geliefd door het gehele team, alle harten werden veroverd. Samen aten we in het pannenkoekenhuis om vervolgens net als de anderen door te gaan naar de studio. "Ik heb nog nooit achter de schermen gekeken bij een fotoshoot, dat ik dit op mijn leeftijd nog mag ervaren, fantastisch."

"AL RIJ IK ALLEEN MAAR HEEN EN WEER VOOR EEN LAATSTE TÛT"

Jack Kooistra mailde mij afgelopen maandag dat we nog eenmaal een laatste bezoek konden brengen. Nog eenmaal een bezoek brengen aan onze lieve vriend Foppe Dupon.

Al meerdere malen had ik van verschillende mensen gehoord dat de voorkant waar ik voor koos niet 'de' voorkant zou zijn. De foto die met een mobiel gemaakt was van ons tweeën was de voorkant. Die foto maakte bij velen veel los, ook bij mijzelf. De foto waarop wij beide genoten, waarop wij beide echt lachten, 'ja het is ook een veel zeggende foto'. Een foto die spreekt. De titel van ons boek vertelt niet direct dat het gaat over de oorlog, wederopbouw en wat hen het leven tot nu toe gebracht heeft en daarom kon deze foto niet de voorkant worden. Tot MJ-fotografie, een vriendin van mij zei 'stuur mij de foto maar, ik zal kijken wat ik kan doen'.

Afgelopen woensdag ontving ik de foto terug en met tranen in mijn ogen zei mijn gevoel 'ja dit is het, dit is de voorkant'.

"MAG IK WEL MET JOU OP DE VOORKANT? DAT ZOU IK EEN EER VINDEN"

Afgelopen donderdag bracht ik de laatste tût. Ik bracht ook wat bijzonders mee, onze foto, de veelzeggende foto. Ik liet Foppe zelf kiezen wat de voorkant moest worden en met heel veel trots kan ik jullie dan eindelijk de officiële en definitieve voorkant laten zien van ons boek "Wie vertelt het als ik er niet meer ben?"

Lieve 'pake' Foppe wij zullen u, zoals beloofd, nooit vergeten! Bedankt dat wij u hebben mogen leren kennen. Ik zal goed op Marieke passen en Marieke zal goed op mij passen.